NGC 4389
Aus cosmos-indirekt.de
| Galaxie NGC 4389 | |
|---|---|
| Datei:Ngc4389-hst-R814GB450.jpg | |
| Aufnahme des Hubble-Weltraumteleskops | |
| DSS-Bild von NGC 4389 | |
| Sternbild | Jagdhunde |
| Position Äquinoktium: J2000.0, Epoche: J2000.0 | |
| Rektaszension | 12h 25m 35,1s[1] |
| Deklination | +45° 41′ 05″ [1] |
| Erscheinungsbild | |
| Morphologischer Typ | SBbc/P [2] |
| Helligkeit (visuell) | 12 mag [2] |
| Helligkeit (B-Band) | 12,8 mag [2] |
| Winkelausdehnung | 2,6′ × 1,3′ [2] |
| Flächenhelligkeit | 13,2 mag/arcmin² [2] |
| Physikalische Daten | |
| Zugehörigkeit | Ursa Major South Group [3] |
| Rotverschiebung | +0,002396 ± 0,000004 [1] |
| Radialgeschwindigkeit | +718 ± 1 km/s [1] |
| Durchmesser | 40000 Lj [3] |
| Geschichte | |
| Entdeckung | Wilhelm Herschel |
| Entdeckungsdatum | 10. April 1788 |
| Katalogbezeichnungen | |
| NGC 4389 • UGC 7514 • PGC 40537 • CGCG 244-14 • MCG +8-23-28 • 2MASX J12253509+4541048 • | |
| Aladin previewer | |
NGC 4389 ist eine Balkenspiralgalaxie vom Typ SBbc/P im Sternbild Canes Venatici. Sie gehört zur Ursa Major South Group. NGC 4389 wurde am 10. April 1788 von Wilhelm Herschel entdeckt.
Quellen
- ↑ 1,0 1,1 Searching NED for object "NGC 4389*". In: NASA/IPAC Extragalactic Database. Abgerufen am 6. Oktober 2008 (englisch).
- ↑ 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 Revised NGC Data for NGC 4389. In: SEDS. Abgerufen am 26. Juni 2008 (englisch).
- ↑ 3,0 3,1 Richard Powell: The Ursa Major Groups. In: An Atlas of the Universe. 30. Juli 2006, abgerufen am 28. Juni 2008 (englisch).